Pain
Death Knight
- Joined
- Nov 3, 2014
- Messages
- 3,339
Μετά από σχόλιο του Επιταφίου σε άλλο thread, δημιουργήθηκε η ανάγκη εξιστόρησης στιγμών που χαράχθηκαν στη μνήμη ως "καμένες εξεταστικές" και προφανώς ανάγνωσης αντίστοιχων εμπειριών των υπόλοιπων μελών.
Η αναπόληση ξεκινά:
Ιωάννινα. 2006, εξεταστική περίοδος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου. Ο πρωτοετής Πόνος, έχοντας ήδη παρακολουθήσει τα μαθήματα του 1ου εξαμήνου, ακολουθεί τους υπόλοιπους συμφοιτητές του στο slaughterhouse όπου οι αμνοί σφαγιάζονται κατά εκατοντάδες στο βωμό του εκάστοτε καθηγητή. Τα 4 πρώτα μαθήματα έχουν περασθεί, ο μικρός Πόνος νιώθει χαρούμενος, νιώθει πως κάτι κατάφερε, πως κάτι πάει καλά. Δεν είχε καταλάβει ακόμη, δεν ήξερε. Δεν είχε υιοθετήσει ακόμα το moto "Όλα πάνε ΣΚΑΤΑ". Ήταν αδαής...
Παραμονή του 5ου μαθήματος, αποφασίζει να βγει με συμφοιτητές. Το αλκοολ είναι πολύ, το ήπαρ ακόμη νέο, γερό και άμαθο. Πίνει, μεθά, πέφτει νεκρός για ύπνο κάποια στιγμή κοντά στα ξημερώματα. Ξυπνά, ετοιμάζεται, περιμένει σαν το μαλάκα μέσα στο κρύο το λεωφορείο, επιβιβάζεται μετά από 45 λεπτά και, τελικά, μετά από μια μισάωρη προσομοίωση της ζωής μιας σαρδέλας, φθάνει στον προορισμό για άλλη μια φορά: Το slaughterhouse του Τμήματος Πληροφορικής.
Το αλκοόλ είναι ακόμα εκεί, η χαρά ακόμα ζωγραφισμένη στα μάτια του. Προχωράει μαζί με έναν φίλο του - στην ίδια κατάσταση - προς το κυλικείο. Αγοράζουν καφέ... ακόμα και σε αυτό νέοι και άμαθοι... ζεστός NEΣ. Δεν ήξεραν πως ο μόνος αντρικός τρόπος για να πιει κανείς καφέ είναι να είναι παγωμένος και να έχει καλαμάκι. Αχ, τα νιάτα...
Η σκέψη είναι ήδη μέσα τους, τους τριβελίζει το μυαλό. Τους σιγοτρώει τα σωθικά σαν το σκουλήκι που τρέφεται με το καλύτερο κομμάτι ενός καρπού που εξωτερικά είναι όμορφος, τέλειος, άψογος. Αλλά μέσα του η σαπίλα εξαπλώνεται, η μαυρίλα καταλαμβάνει τα πάντα και προσπαθεί μανιασμένα να βγει στην επιφάνεια. Και τελικά βγαίνει. Ο φίλος, ο defiler αθώων συνειδήσεων, ξεστομίζει: "Ρε, δεν παίζουμε κάνα τάβλι πριν μπούμε; Έχουμε ώρα ακόμη, μην περιμένουμε σαν τους μαλάκες έξω από την αίθουσα".
2,5 χρόνια μετά, ο Πόνος δίνει ξανά Γραμμική Άλγεβρα και περνάει... το 5ο του μάθημα...
Η αναπόληση ξεκινά:
Ιωάννινα. 2006, εξεταστική περίοδος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου. Ο πρωτοετής Πόνος, έχοντας ήδη παρακολουθήσει τα μαθήματα του 1ου εξαμήνου, ακολουθεί τους υπόλοιπους συμφοιτητές του στο slaughterhouse όπου οι αμνοί σφαγιάζονται κατά εκατοντάδες στο βωμό του εκάστοτε καθηγητή. Τα 4 πρώτα μαθήματα έχουν περασθεί, ο μικρός Πόνος νιώθει χαρούμενος, νιώθει πως κάτι κατάφερε, πως κάτι πάει καλά. Δεν είχε καταλάβει ακόμη, δεν ήξερε. Δεν είχε υιοθετήσει ακόμα το moto "Όλα πάνε ΣΚΑΤΑ". Ήταν αδαής...
Παραμονή του 5ου μαθήματος, αποφασίζει να βγει με συμφοιτητές. Το αλκοολ είναι πολύ, το ήπαρ ακόμη νέο, γερό και άμαθο. Πίνει, μεθά, πέφτει νεκρός για ύπνο κάποια στιγμή κοντά στα ξημερώματα. Ξυπνά, ετοιμάζεται, περιμένει σαν το μαλάκα μέσα στο κρύο το λεωφορείο, επιβιβάζεται μετά από 45 λεπτά και, τελικά, μετά από μια μισάωρη προσομοίωση της ζωής μιας σαρδέλας, φθάνει στον προορισμό για άλλη μια φορά: Το slaughterhouse του Τμήματος Πληροφορικής.
Το αλκοόλ είναι ακόμα εκεί, η χαρά ακόμα ζωγραφισμένη στα μάτια του. Προχωράει μαζί με έναν φίλο του - στην ίδια κατάσταση - προς το κυλικείο. Αγοράζουν καφέ... ακόμα και σε αυτό νέοι και άμαθοι... ζεστός NEΣ. Δεν ήξεραν πως ο μόνος αντρικός τρόπος για να πιει κανείς καφέ είναι να είναι παγωμένος και να έχει καλαμάκι. Αχ, τα νιάτα...
Η σκέψη είναι ήδη μέσα τους, τους τριβελίζει το μυαλό. Τους σιγοτρώει τα σωθικά σαν το σκουλήκι που τρέφεται με το καλύτερο κομμάτι ενός καρπού που εξωτερικά είναι όμορφος, τέλειος, άψογος. Αλλά μέσα του η σαπίλα εξαπλώνεται, η μαυρίλα καταλαμβάνει τα πάντα και προσπαθεί μανιασμένα να βγει στην επιφάνεια. Και τελικά βγαίνει. Ο φίλος, ο defiler αθώων συνειδήσεων, ξεστομίζει: "Ρε, δεν παίζουμε κάνα τάβλι πριν μπούμε; Έχουμε ώρα ακόμη, μην περιμένουμε σαν τους μαλάκες έξω από την αίθουσα".
2,5 χρόνια μετά, ο Πόνος δίνει ξανά Γραμμική Άλγεβρα και περνάει... το 5ο του μάθημα...